ಮಾಗಿ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ, ಬಿಸಿ ಕಾಫೀ.

ದಿನಾ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಏಳುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವ್ವ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಏಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗೆ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪ ಬಂತು ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಅರೆ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಕುಳಿತೆ. ಕಾಫೀ ಆರಿ ಹೋಗ್ತದೆ ಬೇಗ ಕುಡಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಕಾಫೀ ಕೊಟ್ಟರು. ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ನೀರಿನಂತ ಕಾಫೀ ಕುಡಿದು ಕುಡಿದು ಮರಗಟ್ಟಿ ಹೋಗಿದ್ದ ನನಗೆ, ಆ ಕಾಫೀಯನ್ನು ತಗೊಂಡು ಒಂದು ಗುಟುಕು ಎಟಕಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ದೇಹದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿದ ಅನುಭವ, ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗಿ, ಉಲ್ಲಾಸದ ದೀಪ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಉರಿಯತೊಡಗಿತು. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಗೆ ಬರುವರೆಗೂ ಮಲಗ್ತರಾ?, ಈಗಾದ್ರೆ ಮನೆಗೆ ದರಿದ್ರ ಬರಲ್ವ? ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿ ಹಲ್ಲು ಉಜ್ಜದೆ ಕಾಫೀ ಕುಡಿಲಿಕ್ಕೆ ನಾಚಿಕೆ ಆಗಲ್ವಾ? ಎಂದು ಅವ್ವನ ಸುಪ್ರಭಾತದ ಬಾಣಗಳು ಬಂದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ನಾಟುತಿದ್ದವು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಇದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಫೀ ತಗೊಂಡು ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆ ಬಂದೆ.

ಊರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೆರೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಕೆರೆಯ ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಾಗಿಯ ಗಾಳಿಗೆ ಚಳಿಯ ಅಲೆಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು , ಹವಾ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೂತು ಬೊಜ್ಜು ತುಂಬಿ ಜಡಗಟ್ಟಿ ಹೋದ ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಲೆಗಳು ಗುದ್ದಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೋಮವನ್ನು ಬಡಿದೆಳಿಸುತಿದ್ದವು. ಇದೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ನನಗೆ ಯಾವತ್ತು ಆಗದಸ್ಟು ಚಳಿ ಇವತ್ತು ಯಾಕೆ ಆಗ್ತಿದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ತಿಳಿಯಿತು, ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ದೇಹ ಉಡುಪಿಯ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದು. ಒಳಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ನನ್ನ ಊರು ಎಂದು ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಮೊಂಡ ಧ್ಯೆರ್ಯ ಮಾಡಿ ಚಳಿಯ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಎದೆಯೊಡ್ಡಿ ರಣಕಹಳೆ ಊದಿ ಅಲ್ಲೇ ಸೆಟೆದು ನಿಂತು ಕಾಫೀ ಹೀರುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ.

ಒಳಗೆ ಅವ್ವ ಸಿಂಬಳ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಸೌದೆ ಒಲೆಯನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಪೈಪಿನಿಂದ ಊದಿ ಬೆಂಕಿ ಹತ್ತಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರಿ (ತಮ್ಮ) ಗಾಡಿಯ ಮೂಕಿ ಎತ್ತಿ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ನೊಗಕ್ಕೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡಲು ಲೊಚಗುಟ್ಟಿ ಕರೆಯುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅಣ್ಣ ಎಮ್ಮೆಯ ಮೊಲೆಗಳಿಂದ ಕರೆದ ಹಾಲು ಚೆಂಬಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ, ಹಿಂದುಗಡೆ ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಸ ಗುಡಿಸುವಾಗಿನ ಪೊರಕೆಯ ಶಬ್ದ, ಎಮ್ಮೆಯ ಜೋರು ಅಂಬಾ, ಅದರ ಕರುವಿನ ಸಣ್ಣ ಅಂಬಾ, ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಮರಿಗಳ ಕುಯ್ ಕುಯ್, ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನುಗ್ಗಲು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮ್ಯಾವ್ ಮ್ಯಾವ್, ದೂರದ ಬೋರವೆಲ್ ಹತ್ತಿರ ಊರಿನ ಹೆಂಗಸರ ಬೌ ಬೌ, ಬೇವಿನ ಮರದ ಮೇಲಿನ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ಕುಂಟ-ಪಿಲ್ಲೆ ಆಡುವಾಗಿನ ಕಿರುಚಾಟ, ಯಾರೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ, ದೂರದ ದೇವಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಒಡಕು ರೇಡಿಯೋ ಒಂದು ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಅದು ಕಿರುಚಿಕೊಳ್ಳುತಿರುವ ಶನಿ ಮಹಾತ್ಮೆ ಎಂಬ ಹರಿಕತೆ, ಎದುರು ಮನೆಯ ಕುರಿ ದೊಡ್ಡಿ ಜಗಲಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಹುಡುಗಣ್ಣನ 'ಎಮ್ಮೆ ನಿನಗೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ' ಎಂಬ ಹಾಡಿನ ಸೀಟಿ, ಅವನ ಹಿಂದೆ ಕುರಿಗಳ ಮೆಹ್ ಮೆಹ್ ಹಿನ್ನಲೆ ಸಂಗೀತ. ಈ ಎಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ರೆಹಮಾನ್ ಟ್ಯೂನ್ ಥರ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸುತಿದ್ದವು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಯ ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಮಡಿಲು ತುಂಬ ಹಸಿರು ತುಂಬಿದ ಹೊಲಗಳು, ಅದರಾಚೆ ಕಾಣಿಸುವ ನೀಲಗಿರಿ ಮರಗಳ ಗುಡ್ಡ. ಈಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾ, ನೋಡುತ್ತಾ, ಕಾಫೀ ಗುಟುಕಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನೋ ಹಿತವೆನ್ನಿಸುತಿತ್ತು.

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದೊಡ್ಡವರು ಸತೀಶ ಬೀಡಿಯನ್ನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊಗೆಬಂಡಿಯಂತೆ ಕೆರೆಯ ಕಡೆಗೆ ಒಡುತಿದ್ದರು, ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಗರಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಡ್ಡಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕೆರೆಯ ಕಡೆ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಓಡುತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೆರೆಯೇ ಬಕೇಟು, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹೊಲ-ಗದ್ದೆಗಳೇ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಮನೆಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಬದುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಮರ-ಗಿಡಗಳ ಗುತ್ತಿಗಳೇ ಅವರ ಮರ್ಯಾದೆ ಕಾಪಾಡುತಿದ್ದ ಗೋಡೆಗಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಗುತ್ತಿಗಳ ಹೊಳಗಿಂದ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಹಾಡುಗಳು ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ, ಜೊತೆಗೆ ಸಂಗೀತ ಕೂಡ ಕೇಳಿಸಿದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲದಿರುವ ಕಾರಣ ಅವರುಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದು ಚೆಂಬು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಒಡುತಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಕೆರೆಯ ಕೆಳ ಭಾಗ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮೇಲು ಭಾಗ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ನಿಯಮ ಮಾಡದಿದ್ರೂ ಅದನ್ನು ನಮ್ಮೊರಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು, ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತಿದ್ದಾರೆ.

ಪಟ್ಟೆ ಚಡ್ಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡಪುಟ್ಟಣ್ಣನ ಮನೆಯ ತಿಮ್ಮಪ್ಪಣ್ಣ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾವಾಗ ಬಂದೆ ಮಗಾ ಅಂತ ಆಪ್ತತೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸಿದರು. ನಾನು ನೆನ್ನೆ ಬಂದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಕಾಫೀಗೆ ಅಹ್ವಾನವಿತ್ತರೂ, ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೇಸಾಯ ಹೂಡಿ, ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ನೀರಿಗೆ ಹೋಗುತಿದ್ದ ಮುದಿಯಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿ ಮಲ್ಲಕ್ಕ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದೊಡನೆ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಕೊಡಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟಿ , ಬಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಯಾವಾಗ ಬಂದ್ಯೋ ತ್ವಾಟಿ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. ನಂತರ ಮಗ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಮಾಡುವೆ ಮಾಡು ಅಂತ ಚಾಡಿ ಹೇಳಲು ಅವ್ವನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರು. ತಕ್ಷಣ ಬೀದಿ ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂದು ಕೊಡಪಾನದೊಳಗೆ ಮೂತ್ರ ಮಾಡಿ ಹೋಯಿತು. ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯ ಬೂದೇಶ (ಕುಯ್ಯ) ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ, ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಏನ್ಲಾ ತ್ವಾಟ, ಎನ್ಗಿದ್ದಿಲ್ಲಾ, ಫುಲ್ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಂದಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಸದರದಿಂದ ಕೇಳಿ, ಅದು ಅತಿಯಾಯಿತೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪರಿತಪಿಸುತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲೆಂದು ಏನಿಲ್ಲ ಕಣ್ಲ, ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಬಂದೆ, ಬಾ ಕಾಫೀ ಕುಡಿಯುವ ಅಂತ ಕರೆದೆ, ಅವನು ಬಂದು ಕಾಫೀ ಕುಡಿಯುತ್ತ ನಿಂತ. ಎರಡು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಬ್ರೆಡ್ ತುಂಡನ್ನು ಗೊಣ್ಣೆ ಹಾಗೂ ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ನಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತ, ಕೊಳಕು ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಪ್ಪ ಅಂತ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ತಬ್ಬಿ ನಿಂತವು, ಅವಾಗಲೇ ನನಗೆ ತಿಳಿದದ್ದು, ಅವನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ. ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಯಾವಾಗ ಮದ್ವೆ ಅದಲೇ, ನಂಗೆ ಕರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲೋ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕವನು ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕತೆ, ಆಮೇಲೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಹೇಳ್ತೇನೆ, ಈಗ ಅಪ್ಪನ್ನ ಸಂತೆಗೆ ಕಳುಯಿಸಲು ಹೊಲ್ತಾಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎರಡು ಕಂಕುಳಿಗೆ ಅವಚಿಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದ. ನನ್ನ ಕಾಫೀ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು.

ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊದು ಲೋಟ ಕಾಫೀ ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಡಿಯುತ್ತ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ ನಾನು ಲಂಗ-ದಾವಣಿ ಧರಿಸಿ ಬರುತಿದ್ದ ದಾಸಪ್ಪನ ಮನೆ ಬೀರಣ್ಣನ ಮಗಳು ನೀರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ಅವಳ ಹೆಸರು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ಓದುತಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಐದನೇ ತರಗತಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಳು. ತುಂಬ ಮುದ್ದಾದ ಹುಡುಗಿ. ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗುವಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹೀರೋ ಸೈಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ತುಂಬ ಛೇಡಿಸುತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೂ ಓದಿದ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ಇವಳು ಒಬ್ಬಳು. ಆದರೆ ಅವಳು ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಲಂಗ-ದಾವಣಿ ತೊಟ್ಟಿರುವ ಹಳ್ಳಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಅಸೆಗಳಿಗೂ, ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರ ಅನುಕರಣೀಯ ಸೂಗಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ದೇಹದ ಉಬ್ಬು ತಗ್ಗುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲೆಂದೇ ಮೈಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಅರಿವೆಯಂತ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೊಡುವ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಹುಟ್ಟುವ ಆಸೆಗಳಿಗೂ ಎಸ್ಟೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ ಎಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಆ ರೀತಿ ಬಟ್ಟೆ ತೊಡುವ ಹುಡುಗಿಯರೋ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಿಯರು ಮಾತ್ರ ಗೊಡ್ಡು ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂಬ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಮನಸಿನ ಸಣ್ಣತನದ ಯೋಚನೆಗಳು ಈ ರೀತಿ ಆಸೆಗಳು ಬರುವ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ?, ತಿಳಿಯಲಾಗದೆ ಆ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಜೊತೆಗೆ 'ಎಲ್ಲಾರು ಮಾಡುವುದು ಹೊಟ್ಟೆಗಾಗಿ, ಗೇಣು ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ' ಎಂಬ ನುಡಿಗಟ್ಟು, ಇಂದಿನ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥ ಹೀನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೆನೆದು ನಗು ಬಂತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಹುಡುಗಿ, ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಾಚಿ ನೀರಾಗಿ, ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, ಎದೆ ಉಬ್ಬಿಸಿ, ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ವಿನಯವನ್ನು ಅವಚಿ, ಬಳುಕುತ್ತಾ ಹೋದಳು. ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಲೋಟದ ಕಾಫೀ ಕೂಡ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಕಸದ ಮಂಕರಿ ಹೊರಿಸಲು ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟಗೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ, ನಾನು ಮನೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೋದೆ.

// ಗೌಡ

ಆಟ-ಹುಡುಗಾಟ

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಸ್ನೇಹಿತರು "ಭರತ್ ಮಾಲ್" ಸುತ್ತಾಡುವ ಎಂದು ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಉಡುಪಿಗೆ ಬಂದು ೩+ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಆ ಮಾಲ್ (ಮಾಲುಗಳ!!!) ವೀಕ್ಷಣೆಗೆಂದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹೊಳಗೆ ಹೋದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ನಾನು normal ಇದ್ದೇನಾ ಅನ್ನುವ ಸಂದೇಹಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದವು. ಅಲ್ಲಿ ಬರುವವರ ಜೀವನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಅವರ ವೇಷ-ಭೂಷಣ, ಅವರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಎಳೆಯದೆ ಬೀಳಲಿಕ್ಕೆ ರೆಡಿ ಇರುವ ಪ್ಯಾಂಟುಗಳು, ಕರೆಂಟ್ ಹೊಡೆದ ಕಾಗೆ ಪುಕ್ಕದ ಹಾಗೆ ಇರೋ ತಲೆ ಕೂದಲು, ಉಬ್ಬು-ತಗ್ಗುಗಳೆನ್ನೇ ತೋರಿಸಲೆಂದು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸುವಂತಿರುವ ಹುಡುಗಿಯರ ವೇಷ, ಆ ಹುಡುಗಿಯರ ಬೆಕ್ಕಿನ ನಡಿಗೆ, ಅವರ iphone-iPod ಗಳು, ಆ ಸೇಲ್ಸ್ ಹುಡುಗಿಯರ ಯಾಂತ್ರಿಕ ನಗು, ಆ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ ನೋಡಿದರೆ ನೂರು ಪಟ್ಟು ದುಬಾರಿ. ಆಬ್ಭಾ, ನನಗೆ ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯು ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕವೇ ಎಂಬುವ ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಯಾವಾಗ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನಿಸುತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ನನ್ನನ್ನು "not normal" ಅಂತಾ ನಿರ್ದರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಅವರೊಡನೆ ಸುತ್ತಾಡುತಿದ್ದೆ.

ಕೊನೆಗೆ ೩ನೆ ಹಂತಸ್ತಿಗೆ ತಲುಪಿದೆವು, ಅದು ಮಕ್ಕಳು ಆಟ ಆಡುವ ಜಾಗ - ಸ್ವಲ್ಪ normal ಅನ್ನಿಸುತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಜನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟ ಆಡಿಸುತಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ನೋಡಿದೆ, ಎಲ್ಲಾ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಆಟಗಳು. ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಮಕ್ಕಳ ಖುಷಿಗಾಗಿ ಅಸ್ಟೊಂದು ಹಣ ಕರ್ಚು ಮಾಡುತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ತುಂಬ ಖುಶಿ ಆಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಕೆಳೆಗೆ ಬಂದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಾಲ್ ಗಳ ವೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಲ್ಪ ತಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊರಗಡೆ ಬಂದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಏನಾದರು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವಸ್ಟು ಹಣ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗಡೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಇರುವ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ತುಂಬ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಯಿತು, ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು KSRTC ಬಸ್ ನೋಡಿ ಇದು ಕರ್ನಾಟಕವೇ ಎಂದು ಮನದಟ್ಟಾಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದು ಉಡುಪಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಪ್ರಯಾಣ ಶುರು ಮಾಡಿದೆವು, ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಕೊರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿತು - ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಯಾವ ಯಾವ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡುತಿದ್ದೆ?, ನನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತಿದ್ದರು? ನಾವು ಕೂಡ ಈ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನಾ?

ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಬಿಡಿಗಾಸು ಕೂಡ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನಾವು ಆಡುತಿದ್ದ ಆಟಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಯಂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಯಾವತ್ತು ನಮಗೆ ಆಟ ಅಡಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ರೈತರಾದ ಅವರಿಗೆ ಸಮಯವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಈಗಲೂ ಹಾಗೆ ಇದೆ. ನಾವುಗಳು ಆಡುತಿದ್ದ ಆಟಗಳೆಂದರೆ ಬುಗರಿ (ಬಗರಿ), ಗಿಲ್ಲಿ-ದಾಂಡು, ಟಿಕ್ಕಿ, ಕೋಲಾಟ, ಕಳ್ಳ-ಪೋಲಿಸ್, ಕಣ್ಣಾ-ಮುಚ್ಚಾಲೆ, ಚೌಕಾಬರೆ, ಕುಂಟೆ-ಬಿಲ್ಲೆ, ಕಬಡ್ಡಿ, ಮರಕೋತಿ, ಈಜು, ಹಾಗು ಇತರೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಆಟಗಳು. ನಮಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಫುಟ್ಬಾಲ್, ಟೆನ್ನಿಸ್ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಆಟಗಳು ಇದೆ ಅಂಥ ಕೂಡ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಂಥ ಆಟ ಇದೆ ಅಂಥ ತಿಳಿದದ್ದು ಎಂಟನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗು ಪುಟ್ಬಾಲ್, ಟೆನ್ನಿಸ್ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದದ್ದು puc ಯಲ್ಲಿ. ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು (ಎಮ್ಮೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು) ರಿಯಲ್ ರೇಸ್ ಮಾಡಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಇತ್ತೇ ಹೊರೆತು, ಯಾವುದೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಾರ್ ರೇಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಬೋಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಎಮ್ಮೆ ಅಥವಾ ಎತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು (ಈಜು ಬಾರದೆ ಇದ್ದರು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಮ್ಮೆಯ ಬಾಲ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು) ಆಳವಾದ ಕೆರೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವ ಇದೆ.

ಮೇಲಿನ ಯಾವುದೇ ಆಟಗಳಿಗೆ ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬುಗರಿ ಹಾಗು ಗಿಲ್ಲಿ-ದಾಂಡು ಆಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಮ್ಮೂರಿನ ಚಾಂಪಿಯನ್. ನಮ್ಮೂರಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹೆಂಗಸರು ಹಾಗು ಅಜ್ಜಂದಿರು ನನಗೆ ಬೈದಿದ್ದಾರೆ ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆ ಹೆಂಚಿಗು ಚಿನ್ನಿ (ಮರದ ತುಂಡು)ಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ತೂತು ಮಾಡಿರುತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನು ಟಿಕ್ಕಿ ಆಟ ಊರಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಸಿಗರೇಟು ಪ್ಯಾಕೇಟು ಹಾಗು ಬೆಂಕಿ ಪೊಟ್ಟಣದ ತುಂಡುಗಳಿಂದ ಆಡುತಿದ್ದ ಆಟ. ಕಳ್ಳ-ಪೋಲಿಸ್ ಆಟ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಆಟ, ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಆಟದಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳ ಆದವರು ಊರಿನ ಯಾವುದೇ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು, ಪೋಲಿಸ್ ಆದವನು ಊರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮನೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಿತ್ತು - ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತಿತ್ತು. ಚೌಕಾಬರೆ ಆಟ, ಇದು ಚೆಸ್ ವಿಧವಾದ ಆಟ ಅಂಥ ಹೇಳಬಹುದು, ತುಂಬ ಚತುರತೆಯಿಂದ ಆಡಬೇಕಾದ ಆಟ - ಇದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಕವಡೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಹುಣಸೆ ಬೀಜದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತೆವೆದು ಬೆಳ್ಳಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುತಿದ್ದೆವು. ಮರಕೋತಿ ಆಟವನ್ನು ಆಡಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತುಂಬ ಸಲ ಕೈ ಕಾಲಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದೆವು. ಕಬಡ್ಡಿ ಹಾಗು ಈಜು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಆಡಲಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಆಟಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ತುಂಬ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿದ ಆಟಗಳು. ಇವತ್ತಿಗೂ ನಮ್ಮೂರಿನ ಕೆರೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಡೈವ್ ಹೊಡೆಯುವ ಅಂಥ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈಗಿನ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮಾಡುವವರು ಎಷ್ಟೇ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದರು, ನಮ್ಮಂಥ ಹಳ್ಳಿ ಹುಡುಗರ ಹಾಗೆ ಜೀವನವನ್ನು ಸವಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲಾ, ಅದು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಹಣ ವ್ಯಯ ಮಾಡದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಟಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಬೇರೆ ತುಂಟಾಟಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತಿದ್ದೆವು ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.