ಜಾಣಂಧ ಮನ

ಏನಿದು ಕಾಣೆ ಮೋಹವೋ? ಮರುಳೋ? 

ಎನಿತು ತಡೆದರೂ ಕೇಳದ ಮನವು 

ಇಂದೇಕೋ ಬೆರಗಿನ ಬೆಂಕಿಯೋಡನೆ 

ಸಲ್ಲದ ಸರಸವ ಬಿಡದೆ ಬಯಸುತಲಿದೆ 

ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಬೆಂಕಿಜ್ವಾಲೆಯ ರುದ್ರನರ್ತನದಲಿ

ಕಾಣದೊಂದು ಮಾಯಾಸೆಳೆತ ನನ್ನ ಕೆಣಕುತಲಿದೆ 

ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲೆನಿತು ಬಯಸಿದರೂ ಬೆಂಬಿಡದೆ 

ತನ್ನ ರಂಗಿನ ಸೆರಗನರವಿ ಸೆಳೆಯುತಲಿದೆ


ದುರಾಲೋಚನೆಯ ಹಸಿಮೊಳಕೆ ಸುಡುವುದ ಮರೆತು 

ಎದೆಯ ತುಂಬಾ ಬರಿಹೊಗೆಯ ತುಂಬಿಸುತಲಿದೆ 
ಕರಿಹೊಗೆಯ ಕತ್ತಲಿಗೆ ಕುರುಡಾದ ಅವಿವೇಕಿ ಮನ 
ಹಗಲು ಕಂಡ ಬಾವಿಗೆ ಹಗಲೇ ಬಯಸಿ ಬೀಳುತಲಿದೆ


ಅಂದದ ಹಿಂದೆ ಅಂಧಕಾರದ ಕಂದಕವಿದ್ದರೂ 

ಜಾಣಂಧ ಮನವಿಂದು ಮೆರೆಯುತ ಸಾಗುತಲಿದೆ 
ಬೆಂಕಿ ಸುಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳದೆ 
ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಕೀಟಕೂ ಕೀಳಾದನೆ ನಾನು? 

ದೇಹದ ತೆವಲಿಗೆ ಮನ ಬಂಧಿಯೋ? 

ಮನದ ಮರುಳಿಗೆ ದೇಹ ಬಲಿಯೋ?

ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಸಹವಾಸ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸುರಪಾನ

ಮೂಗುದಾರವಿಲ್ಲದ ಈ ಹೋರಿಗಳ ಹೇಗೆ ನಾ ತಿದ್ದಲಿ? 

ಪಯಣ

ಎಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುವ ಅಲೆಮಾರಿ ಜೀವನ

ಸಾವಿನಾಗಮನದಿಂದಲೆ ಅಂತ್ಯಕಾಣುವ ಪಯಣ

ಪಯಣದುದ್ದಕೂ ಸೆಳೆವ ನೂರಾರು ಕವಲುದಾರಿಗಳು

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅವರವರ ಹಾದಿ ಹುಡುಕಾಟದಲಿ ಮಗ್ನ

ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ತೋರ್ಗಲ್ಲು ಆಧಾರವಿಲ್ಲಿ

ಯಾವುದನ್ನು ನಂಬಿ ನಡೆಯಲಿ ನಾ ಮುಂದೆ?

ಯಾರ ನೆರವಿನ ನೆರಳು ಕಾಣದ ದಾರಿಯಲಿ

ಯಾವ ಧರ್ಮದ ದೇವರ ಸುಳಿವೂ ಇಲ್ಲ

ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆಯ ಫಲವೂ ಕಾಣಿಸುತಿಲ್ಲ

ನನ್ನೆದೆಯ ದನಿ ದೂಕುವ ದಾರಿಯಲಿ ನೆಡೆದು

ಮಾಡಬಾರದೇಕೆ ನನ್ನದೇ ಒಂದು ಹೊಸ ದಾರಿ?

ಬಾರಯ್ಯ ವಿವೇಕಗುರುವೆ ಕಾಪಾಡೆನ್ನ ದಿಕ್ಕೆಡದಂತೆ!

ಪಯಣದ ಆದಿಯಲೇ ಸಕಲ ನೋವುಂಡು ಮಾಗಿದರೆ

ಮುಂದಿನ ಹಾದಿಯ ಸವೆಸಲು ಯಾವ ಮೆಟ್ಟೂ ಬೇಡ

ಒಬ್ಬನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೇಲೇರಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೈ ನೀಡು

ಕಾಲೆಳೆಯುವವನನ್ನೇ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಮಾಡಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗು

ಸಾಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಅಡಗಿರುವುದೆಲ್ಲ ಜೀವನದ ಭಾಗ್ಯ

ಏನೇ ಆದರೂ, ಯಾರೇ ಬಂದರೂ, ಎಂದೂ ನಿಲ್ಲದಿರಲಿ ಪಯಣ!

ಮುನಿಸಿನ ಮನೆ

ಬರೀ ಕಣ್ಣಿಗೆಂದೂ ಕಾಣೋದು ಕಡುಬಿಳಿಯ ಅನುಮಾನ

ಹೃದಯದ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಾಣು ನೀ ರಂಗುರಂಗಿನ ಅನುರಾಗ

ನನ್ನೊಲವಿನ ತಿಳಿಬಾವಿಯ ತಳವ ಕಂಡು ಅನುಮಾನಿಸದೆ

ಒಮ್ಮೆ ಬಾವಿಯೋಳಗಿಳಿದು ಅದರ ಆಳ ಕಂಡು ಮುಂದುವರಿ

ಮಾತುಮಾತಿಗೂ ಮುನಿಸಿನ ಮನೆಯೊಳಗೇಕೆ ಓಡುವೆ?

ಪ್ರೀತಿಯ ಸೂರಿಲ್ಲದ ಆ ಮನೆಯಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತು

ಅಹಂನ ಬೆಂಕಿಮಳೆಯಲಿ ತೊಯ್ದು ಕೊರಗುವೆ ಏತಕೆ?

ಹೊರಬಂದು ನಂಬಿಕೆಯ ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿಯುತ ಮೇಲೆ ಹಾರು

ಕಾಣದ ಗಾಳಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಹಾರಿಸುವೆ ಕೆಳಗೆಂದೂ ಬೀಳಿಸದೆ

ನನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳ ಬಿತ್ತಿದವಳೆ ನೀನು

ಅದೇ ಕನಸುಗಳು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆವಾಗ ಮುರಿವ ಮನಸೇಕೆ?

ಈಗ ಪ್ರೀತಿಯೆರೆದು ಒಲವಸುರಿದು ಕನಸುಗಳ ಬೆಳೆಸಿ ನೋಡು

ಮುಂದೆ ಬಾಳೆಲ್ಲ ಸೊಂಪಾದ ಸಿಹಿ ಫಸಲುಣಿಸುವವು ನಿನಗೆ

ಇದು ಕೇವಲ ಭರವಸೆಯಲ್ಲ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶ

ನಿಲ್ಲಿಸು ಹೃದಯವೆ ನಿನ್ನ ಕೂಗಾಟವ

ನಿಲ್ಲಿಸು ಹೃದಯವೆ ನಿನ್ನ ಕೂಗಾಟವ

ಆಲಿಸು ಅವಳ ಮೌನದೊಳಗಿನ ನೋವ

ನೀನು ಕೂಗಾಡಿ, ಅವಳು ನರಳಾಡಿ

ಸುರಿಯುತಿರುವಿರೇಕೆ ಕೆಂಡವ ಪ್ರೀತಿಯ ಎದೆಗೂಡಿಗೆ!

ಸದಾ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ನೆಪವ ಹೂಡಿ ಮುನಿದು

ಅವಳ ಕನಿಕರಕೆ ಹಾತೊರೆಯುವ ಮನವು,

ಅವಳೊಳಗೆ ಅರೆಘಳಿಗೆ ತನ್ನನು ಕಾಣದಿದ್ದರೆ

ಅವಳಿಗೂ ನೋಯಿಸಿ ತನ್ನನು ದಂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತ ಮೂಢ!

ಅವಳನುಮಾನವಲ್ಲ, ನನ್ನೊರಟುತನವಲ್ಲ

ನೋವಿಗೆ ಮೂಲವು ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ ಅಪೇಕ್ಷೆ

ಸಾಮಾನ್ಯವದುವೆ ಈ ಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಯಲಿ

ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರಿವ ಪ್ರೌಢತೆಯ ಬೇಡಿದೆ ಬಾಳು!

ಅರ್ಪಿಸು ಪ್ರತಿದಿನ ನಂಬಿಕೆಯ ನೈವೇದ್ಯ

ಕೇಳಿಸು ಅಂತರಾಳದ ಸರ್ವಭಾವ ಮಂತ್ರ

ಸಲ್ಲಿಸು ನಿನ್ನ ಮುಂಗೋಪದ ಬಲಿಯ ಹರಕೆ

ಮತ್ತೇನನ್ನು ಕೇಳದು ನಾವು ನಂಬಿರುವ ಪ್ರೀತಿದೇವರು!

ಮನ್ವಂತರ

ಒಂದು ಕಳ್ಳ ನೋಟದಲಿ

ಏನೂ ಅರಿಯದ ಈ ಹಳ್ಳಿ ಗಮಾರನ ಕವಿಯಾಗಿಸಿದೆ;

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗುವಿನಲಿ

ನನ್ನೆದೆವೃಕ್ಷದಲಿ ಅಡಗಿಕೂತಿದ್ದ ಭಾವಪಕ್ಷಿಗಳ ಹಾರಿಸಿದೆ;

ಒಂದು ತುಂಟ ಮಾತಿನಲಿ

ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕುಣಿಕೆ ಕಳಚಿ ಕೈಗೆ ಸಿಗದಂತೆ ಓಡಿಸಿದೆ;

ಒಂದು ಬಿಗಿ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲಿ

ಏನೂ ತಿಳಿಸದೆ ಈ ಎಳೆನಾಸ್ತಿಕನ ಆಸ್ತಿಕನಾಗಿಸಿದೆ;

ಒಂದು ಸಿಹಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಲಿ

ಈ ಭಾವಜೀವಿಯ ಬಾಳನೆಂದೆಂದಿಗೂ ಬೆಳಗಿಸಿಬಿಡು;