ಹೋಗು ಕವಿತೆಯೆ ಹೋಗು

ಹೋಗು ಕವಿತೆಯೆ ಹೋಗು

ನನ್ನವಳೆದೆಗೂಡಿಗೋಡೋಡಿ ಹೋಗು:

ಒಲವಿನ ಬರಿ ಮಾತಲಿ ಮಡಚಿಡಲಾಗದೆ ನರಳಿದ

ನಸು ನಾಚಿಕೆಯ ತಿಳಿನೀರಲಿ ತೇಲಿಬಿಟ್ಟು ಕೊರಗಿದ

ನನ್ನ ಗಂಡುಬುದ್ಧಿಯ ಗುಟ್ಟನ್ನೆಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ ರಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಬಾ!

 ಹೋಗು ಕವಿತೆಯೆ ಹೋಗು!

ನನ್ನವಳ ಕಣ್ತುಂಬ ಕಂಡಾಗ ನನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ

ಕ್ಷಣವೆ ಮೀನಾದ ಮನಸಿನ ತುಂಟಾಟದಾರಂಭ

ಜಿಗಿದು ಅವಳೊಡಲ ಜೇನ್ಗಡಲಿಗೆ ಹಾರಿ

ಗಾಳಿಗೆ ಲೋಕದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ತೂರಿ

ಈಜಿದ ರಸಕ್ಷಣದ ಮಧುರಾನುಭವವ ಅವಳಿಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಬಾ!

  ಹೋಗು ಕವಿತೆಯೆ ಹೋಗು!

ನನ್ನ ಬಿಗಿಯಪ್ಪುಗೆಯ ಬಂಧನದಲಿ ಬೆಂದು

ಪ್ರಥಮಚುಂಬನದ ಮಹಾಮತ್ತಿನಲಿ ಮಿಂದು

ಅವಳು ಮೈಮನ ಮರೆತು ಕರಗುತಿರುವಾಗ,

ಅವಳ ಹೂಮೈಗಂಟಿದೆನ್ನ ತುಂಟ ಕರಗಳು,

ಹಿಡಿದಾಡಿದ ಎಸಳುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನೊಮ್ಮೆ ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಾ!

             ಹೋಗು ಕವಿತೆಯೆ ಹೋಗು!

ನಾ ಮಲಗಿದರೂ ಮಲಗದ ಮನಸು ಅಲೆಮಾರಿ

ರೂಢಿಯಂತೆ ಕನಸಿನ ಮಾಯಾಲೋಕಕೆ ಹಾರಿ

ಅವಳೊಡನೆ ನಟಿಸುವ ಸ್ವಪ್ನಮಂಟಪದಲಿ,

ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಜರುಗುವ ಶೃಂಗಾರಲೀಲೆ ಪ್ರಸಂಗದ,

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯವ ಭಾವಾಭಿನಯ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿ ಬಾ!

              ಹೋಗು ಕವಿತೆಯೆ ಹೋಗು!

ಅವಳ ವಿರಹದುರಿಗೆ ಜೇನ್ ತುಪ್ಪವ ಕುಡಿಸಿ

ತಿದ್ದಿರದ ಪ್ರಣಯದಾಹವ ಹದವಾಗಿ ಕುದಿಸಿ

ಹೆಣ್ ಸಹಜ ಲಜ್ಜೆಬಲೆಯಿಂದ ಮೆದುವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ

ಈ ತಂಪಾದ ಬೆಳದಿಂಗಳಿರುಳ ಬೃಂದಾವನಕೆ,

ಬಿಂಕದಿ ಸಿಂಗರಿಸಿದೆನ್ನ ಮೈಡೊಂಕಿನ ವಯ್ಯಾರಿಯ ಕರೆದು ತಾ!

      ಹೋಗು ಕವಿತೆಯೆ ಹೋಗು!

   ನನ್ನವಳೆದೆಗೂಡಿಗೋಡೋಡಿ ಹೋಗು!

ಬೇಡಿಕೆ

ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯುತಿರುವ

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣಗಳು

ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಕೇಳುತಿವೆ,

ಕೂಡಿಡು ನಮ್ಮನು ನೆನಪಿನ ಖಜಾನೆಯಲಿ

ಉಪವಾಸದಿ ಮೆಲುಕುಹಾಕುವ ತುತ್ತಾಗಬೇಕಿದೆ ಎಂದು!

ನನ್ನೊಳಗೆ ಏಳುತಿರುವ

ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು

ಕಾಡಿ ಕಾಡಿ ಕೇಳುತಿವೆ,

ನಮಗುತ್ತರ ಹುಡುಕದಿರು ಎಂದೆಂದೂ

ನಮ್ಮ ಉತ್ತರಗಳು ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆ ಎಂದು!

ಮನದಲಿ ಮೂಡುತಿರುವ

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತುಗಳು

ಬೇಡಿ ಬೇಡಿ ಕೇಳುತಿವೆ,

ನುಡಿಯದಿರು ನಮ್ಮನು ಎಂದೆಂದೂ

ನುಡಿದು ಒಡೆಯದಿರು ಭಾವಗಳ ಮೌನರಾಗವ ಎಂದು!

ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತಿರುವ

ನನ್ನೆರಡು ಕಣ್ಗಳು

ಪರಿ ಪರಿ ಹೇಳುತಿವೆ,

ನೋಡಿಬಿಡು ರಪ್ಪೆಯೊಡೆಯದೆ

ಮಾಯವಾಗಲಿದೆ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿರುವಂದ ಎಂದು!

ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಪ್ಪಿರುವ

ನನ್ನೆರಡು ತೋಳ್ಗಳು

ಒತ್ತಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತಿವೆ,

ಸಡಿಲಗೊಳಿಸದಿರು ಅಪ್ಪುಗೆಯ

ಕನಸಿನೊಳಗಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿಬೀಳುವೆ ಎಂದು!

ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿಯುತಿರುವ

ನನ್ನೆದೆಯ ಕಂಪನಗಳು

ಕುಗ್ಗಿ ಕುಗ್ಗಿ ಹೇಳುತಿವೆ,

ಕೇಳದಿರು ಅವಳೆದೆಬಡಿತ

ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾತಕೆ ಯಾತನೆ ಎರೆಡೆದೆಗೂ ಎಂದು!

ಸಂಗೀತ

ಸಹಿಸಲಾರೆನು ನೀ ಸನಿಹವಿರದ ಸಪ್ಪೆ ಸಮಯವ

ಇರಲಾರೆನು ಸವಿಯದೆ ಅನುದಿನ ನಿನ್ನ ಕಲರವ

ನೀನೊಂದು ಅಗಾಧ ಬಲವಿರೊ ಸುಗಂಧ ಹೂವು

ನಿನ್ನ ಮಕರಂದ ಹೀರದಿದ್ದರೆಲ್ಲಿದೆ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಚೆಲುವು?

ನಿಲ್ಲದೆ ಓಡುವ ಕಾಲನ ಕಾಲ್ಹಿಡಿದೆಳೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ

ಜಗದೆಲ್ಲ ಜಂಜಾಟಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಜವನಿಕೆ ಹೊದಿಸಿ

ಯಾವುದೆ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಜಾರಿಸಿ

ನೊಂದ ಜೀವವ ಮಡಿಲಲಿಟ್ಟು ದಣಿವಿನ ಪೊರೆ ಬಿಡಿಸುವೆ;

ನೋವು ನಲಿವಿನಲ್ಲೂ, ಮಯ್ಯಿ ಮನಸಿಗೂ,

ತಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬಂದು ತಾಯಂತೆ ಬೆವರ ಒರಸುವೆ;

ಮಗು ಮುದುಕನೆನ್ನದೆ, ಬಡವ ಗಡವನೆನ್ನದೆ,

ಎಲ್ಲರ ಭಾವವೀಣೆಯಿಂದ ಜೀವನೋಲ್ಲಾಸ ಚಿಮ್ಮಿಸುವೆ;

ಜಗವನೆ ಮರುಳಾಗಿಸುವ ಮಾಯಾತರಳೆ

ದೇಶ ಭಾಷೆಗಳ ಎಲ್ಲೆಮೀರಿ ತಲುಪುವೆ ನೀನೆಲ್ಲರೆದೆ;

ಗಿಡ ಮರದಲ್ಲಿ, ಗಾಳಿ ನೀರಲ್ಲಿ, ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ,

ಕಾಣುವ ಮನಸೊಂದಿದ್ದರೆ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿ ನೀನೆಲ್ಲದರಲ್ಲಿ;

ಕಂದಮ್ಮಂಗೆ ಅಮ್ಮನ ನಿತ್ಯಲಾಲಿಯ ಸವಿಗಾನ

ಗೆಳೆಯಂಗೆ ಗೆಳತಿಯ ಒಲವಿನ ಕೂಗೆ ರತಿಗಾನ

ಧ್ಯಾನಕೆ ಕುಳಿತ ಯೋಗಿಗೆ ಕಡುಮೌನವೇ ಸಂಗೀತ

ಕಲ್ಪನಾಲೋಕವಾಸಿ ಕವಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವುದೆಲ್ಲವೂ ಸಂಗೀತ

ಹೀಗೇಕೆ?

ಕೆರೆಯ ಶುದ್ದ ನೀರಿಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ಯಲು ಬಂದರೂ

ಗದ್ದೆಸಾಲಿನ ಕೆಸರಲಿ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುವ ಹಠವೇಕೆ ಮನವೆ?

ಗೋಮಾಳದಿ ಹುಲುಸಾದ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಲು ಬಿಟ್ಟರೂ

ಹೊಲದ ಪೈರು ತಿನ್ನಲು ಬೇಲಿಹಾರಿ ಓಡುವೆಯೇಕೆ ಮನವೆ?

ಬಿಸಿಬಿಸಿಯ ಕೂಳು ಬೇಯಿಸಿ ತಂದು ಹಾಕಿದರೂ

ಮಲದ ವಾಸನೆಯಿಡಿದು ಮೂಸುತ ತೆರಳುವೆಯಾಕೆ ಮನವೆ?

ತುಂಬಿದ ಕೆರೆಯಲಿ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತಿದ್ದರೂ

ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳದ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಈಜುವ ಹುಂಬತನವೇಕೆ ಮನವೆ?

ನಾಳೆಯ ಬೆಳಕಿನ ಮೇಲೆ ನೆಚ್ಚಿಕೆಯಿಡುವುದ ಬಿಟ್ಟು

ಬೆಂಕಿಯ ಮೋಹಕಿಂದು ರಾತ್ರಿಯೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಸಾಯುವೆಯೇಕೆ ಮನವೆ?

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿರುವ ಸಕಲ ಭಾಗ್ಯವ ಬದಿಗೊತ್ತಿ

ಇನ್ನೂ ತೆರೆಯದಿರ ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೇ ಸೆಳೆಯುವೆಯೇಕೆ ಮನವೆ?

ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವೆ ದಾರಿದ್ರ್ಯಕೆ ದಾರಿಯೆಂದು ಅರಿವಿದ್ದರೂ

ಬೇಡದ ಬೇಳೆಯ ಬಿಡದೆ ಬೇಯಿಸುವ ಕಾಯಕವೇಕೆ ನಿನಗೆ?

ವಿಚಾರಕದಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಬರೀ ಆಚಾರಮನೆ ಕಟ್ಟಿ

ಅದರೊಳಗೆ ಮರಳಿ ಏಳಲಾರದಂತೆ ಮಲಗುವುದು ನೆಲೆಯೆ?

ಕಂದಕದಿಂದ ಮೇಲೇಳಲು ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಕಣ್ಣಿಯ ಬಿಟ್ಟು

ಕಾಣದ ಕಲ್ಲು ದೇವರ ಪವಾಡಕೆ ಕಾದು ಕೊರಗುವುದು ಸರಿಯೆ?

ಭೋರ್ಗೆರೆಯುತ ಆರ್ಭಟಿಸಿ ಬರುವ ಯೋಚನಾಗಜಗಳ

ಪಳಗಿಸುವ ಅರಿವಿನ ಗಜಶಾಲೆಯ ಮಾವುತನಾಗುವುದೆಂದು ಮನವೆ?

ಪ್ರತೀಕ್ಷೆ

ಒಲಮೆಯ ಒಡಯನೆ ಒಲಿದು ನೋಡು ಒಮ್ಮೆ ನೀನೆನಗೆ

ಒಡನೆಯೇ ನನ್ನನ್ನೇ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿಸುವೆ ನಾನಿನಗೆ 

ಪ್ರತಿದಿನ ಕವಿಕಲ್ಪನೆಯಲೆ ಕೆತ್ತಿದ ರೂಪದ ಹೊದಿಕೆ ಹೊದ್ದು

ಕಂಡರೂ ಕಾಣದಂತೆ ಬಂದು ಎದೆಗೂಡೊಳಗೆ ನೆಲೆಸು ಬಾರೊ

ಕನಸಿನ ಮೋಡಗಳ ಹೊತ್ತು ಇನ್ನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಏಕೆ ನಿಂತಿರುವೆ

ನಿನ್ನೊಲವ ಮಳೆಗೆಂದೇ ಕಾದಿರುವೆನಗೆ ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಯಿಸುವೆ

ನನ್ನೆದೆಯ ಬರಿದಾದ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯಕೊಳವ ಒಮ್ಮೆ ಭರಿಸಿ

ಬಾಳಬನದಿ ಹಸಿರ ಚಿಗುರಿಸಲು ಜೀವಜಲ ಸುರಿಸು ಬಾರೊ

ಬೇಕಿದೆ ಪ್ರಥಮ ಚುಂಬನಾತಿಥ್ಯದೊಡನೆ ಗಡ್ಡದ ಕಚಗುಳಿ

ಜೊತೆಗೆ ಚಳಿಯ ನೆಪಹೂಡಿ ಬಂಧಿಸುವ ಆ ಹುಸಿ ಕಳಕಳಿ

ಎಲ್ಲಾ ತಾಪತ್ರಯ ಮರೆತು ಮಲಗಿ ನಿನ್ನೆದೆಬಡಿತ ಆಲಿಸೊ ಕನಸ

ಯಾವ ತಕರಾರು ಮಾಡದೆ ಈಗಲೆ ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸು ಬಾರೊ

ನೂರೆಂಟು ತುಂಟಾಟಗಳ ಆಡಿ ಬೇಕಂತಲೆ ತುಸು ರೇಗಿಸಿ

ಹದಿನೆಂಟು ಬೇಸಿಗೆಗಳ ಬೇಗೆಯ ನಾನಿಂತಲ್ಲೆ ಅಸು ನೀಗಿಸಿ

ನನ್ನ ಮನದೆಲ್ಲಾ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿರುವ

ಎಲ್ಲ ಭಾವಗೀತೆಗಳಿಗಿಂದು ಜೀವರಾಗ ನೀಡಿ ನುಡಿಸು ಬಾರೊ

ಸಂಜೆಹೊತ್ತಲಿ ಸುರಿಯುವ ಸೋನೆ ಮಳೆಯಲಿ ಮಿಂದು

ಕಾಡುಹಾದಿಲಿ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ನಾವಿಬ್ಬರೇ ನಡೆದು ಬಂದು

ಯಾರದು ಕ್ಯಾತೆ ಇರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೆ ಕ್ಯಾಮೆ ಇಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತು

ಎಂದೂ ಮರೆಯದಂಥ ಪದವ ಕಟ್ಟಿ ಮೈಮರೆತು ಹಾಡುವ ಬಾರೊ